vrijdag 10 augustus 2012

E-bike vervolg

Ik ben dus tegen het maandagmiddaguur telefonisch aangekomen bij de hulpdienst van bedrijf X die naar aanleiding van een vragenlijstje tot de conclusie komt dat de fiets naar een dealer moet. Ik vertel haar waar de fiets gekocht is en dat bedrijf A, volgens mij, de aangewezen reparateur is. Zij overlegt met enkele collega’s:  de fiets wordt opgehaald en naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker gebracht.  Het volgende contact is met het transportbedrijf, deze wil graag een passende auto inzetten en vraagt naar het type voertuig ( fiets). Binnen een half uur komt de lege sleepwagen voorrijden: er kunnen minstens 2 volwassen auto’s op, mijn fietsje staat er wat verloren bij.  


Op dinsdagmiddag (!) telefoon, de fietsenmaker: mijn fiets was zojuist bij hem afgeleverd maar hij is niet bekend met het merk Enduro, heeft geen onderdelen en begint niet aan een fiets van de concurrent.  Ik begreep de man wel en belde weer met de verzekeringsmaatschappij, deze gaven mij een nieuw telefoonnummer van bedrijf X. Verkeerde afdeling, doorschakeling, foutieve afdeling, ander nummer, en nog een keer en weer een nieuwe poging. Het moge duidelijk zijn dat ik ondertussen aardig boos ben (zacht uigedrukt), vooral die telefooncomputers waar ik eerst langs moet maken mij des duivels, zeker als ze doorverbinden naar andere computers GRRRRR.

Medewerker numero zoveel van bedrijf X wist mij na overleg met zijn leidinggevende te vertelen dat het MIJN probleem was en zij niets konden doen. Ik ontplofte, eiste de leidinggevende te spreken (hetgeen geweigerd werd), waarna ik zei een klacht in te dienen.  De jongeman bleef vriendelijk, liet zijn naam noteren, en vroeg mij of hij mij verder nog van dienst kon zijn. Toen ik hierop ontkenend  antwoordde wenste hij mij een prettige avond en .........’vergeet uw klacht niet in te dienen’.  Naar alle waarschijnlijk had hij een valse naam opgegeven. 

Ondertussen was ik al 3 uur aan het telefoneren en ik kwam geen stap verder, tijd voor grover geschut.  Het volgende telefoontje begon ik met de zin: ‘dit is mijn laatste poging, als ik nu niet geholpen wordt schakel ik de Rechtsbijstand in’. Dat was schrikken...........opeens werd er serieus geluisterd, notities geschreven en een terugbelafspraak gemaakt. Dinsdagavond (!) hing er een BoBo (zoiets hoor je gewoon) aan de lijn met het volgende voorstel: '....... .....hoewel wij contractueel een  voertuig alleen bij een dealer hoeven af te zetten (zelf ophalen!) zullen wij de fiets daar ophalen en  op een door u opgegeven adres afleveren...... ‘  Ik schoot vol: Wat een Service, Wat een Begrip, Wat een genereus Aanbod. 


Ik nam het zekere voor het onzekere en liet mijn ongerepareerde fiets op mijn thuisadres afleveren, van daaruit zou ik wel verder zien.  Woensdagmiddag (!) werd mijn E.N.Duro, wederom op een knoert van een sleepwagen, thuisbezorgt. Die middag  kreeg ik een onverwacht telefoontje van de importeur van de Enduro fiets. Hij was door de directeur van bedrijf A benaderd,  die op de hoogte was van het geklungel van bedrijf X, met de vraag of hij mij soms verder kon helpen.  Vervolgens instrueerde de importeur mij telefonisch hoe ik zelf mijn fiets kon repareren:  

WOahAHAH 

woensdag 8 augustus 2012

E.N. Duro, deel I

Sinds enkele maanden ben ik de trotse bezitter een heuse elektrische fiets (E-bike). Hoewel nogal lui van aard kon ik in het verleden best wel genieten van een fietstochtje,  maar met het stijgen der jaren daalde de fietslust. Ik gaf de natuur de schuld, in mijn beleving had ik altijd tegenwind en dit kostte mij steeds meer energie. Aangezien ik tegen verspilling ben, helemaal als het mijn eigen energie betreft,  bleef de stalen ros steeds vaker op stal. Wandelen is tenslotte veel gezonder, alleen wel  jammer dat het zo vaak regent, toch? Maar toen vervolgens ook nog de lift het ging winnen van het trappenlopen kon ik er niet onderuit, tijd voor nader onderzoek.

Dit onderzoek leerde mij dat gerookt vlees misschien langer houdbaar is, maar longen denken daar echt anders over.  Gelukkig was ik op dat onderzoeksmoment al gestopt met roken, dat scheelde alvast weer, maar mijn longen  bleken al een aantal jaren met de VUT en waren niet meer van plan volledig te gaan werken.  Ze zaten in een lichaam dat ongeveer 20 jaar jonger was, maar ja, ‘eigen schuld dikke bult’ en ‘je past je maar aan’. Nou had ik daar niet zoveel moeite mee, slow living was al helemaal mijn ding, lang voordat er workshops over gegeven werden.  

Ik kocht bij een bouwmarkt mijn Enduro, een voor mij onbekend merk maar,  met een goed bekend staande,  internet fietsservice.  Na de aankoop sloot ik via de website van dit internetbedrijf een fietsverzekering af , inclusief pechhulp, want je weet maar nooit. Afgelopen maandag nam ik contact op het internetbedrijf (bedrijf A) om te melden dat ik pechhulp nodig had omdat het hulpmotortje ermee gekapt was. Bij bedrijf A is mijn framenummer onbekend en ik krijg het telefoonnummer van de verzekeringsmaatschappij. Deze geven mij een 2e telefoonnummer: de hulpdienst van bedrijf X waar de verzekerde pechhulp is ondergebracht.  Pas later zal blijken de verzekeringsmaatschappij een onderdeel is van bedrijf X.

Wordt vervolgt...... (niet geschikt voor stresskippen)

zondag 5 augustus 2012

Sjablonen

Vandaag vond ik (opruimen heeft soms voordelen) in mijn overvolle knutselhoek een paar allang vergeten sjablonen en markers. Opeens dacht ik aan de tassen van keeci.nl, mijn onlangs in Marokko aangeschafte tas met saaie binnenkant en ik lag pardoes op mijn knieën met na 15 minuutjes onderstaand resultaat.


















Ik kreeg de smaak te pakken en dacht aan die saaie groene fietsjas (miskoop van de maand) die ik laast gekocht had, zou ik.....




...en dan nog wat knopjes en lintjes





     














....en opeens is het geen miskoop meer. 
                                                                                                        

Het opruimen kan wel wachten........naast de bloemen en letters heb ik ook nog cijfers en vlinders. En die permanent markers in de kleuren rood en groen willen ook aan de beurt komen. Zowel sjablonen als markers kocht ik ooit voor een habbekrats bij Action, zo'n hemelse winkel als eclecticeren je hobby is.

woensdag 1 augustus 2012

Den Bosch deel II

Bij de VVV in Den Bosch vroeg ik de weg naar de dichtstbijzijnde kringloopwinkel waar ik een aardig kunststof plantje wist te scoren. Ik heb iets met recyclebare bloemen en planten, vooral die 'neppers' nauwelijks van echt te onderscheiden zijn. Waarschijnlijk is dit het gevolg van een posttraumatische stressstoornis (PTSS), ontstaan in het Lacoste tijdperk. Iedereen met verbeelding droeg eind jaren 70 zo’n krokodil polo, ik was een van de eerste die een ‘nepper’ kocht, toen nog de subtiel opgestoken middelvinger van de vrije geest.




Op de vraag van de verkoper of ik de naam van die plant wist moest ik ontkennend antwoorden. Ik kon hem wel vertellen dat de plant geen water nodig had...... volgens mij geloofde hij mij niet want hij keek mij wat meewarig aan. Eenmaal buiten werd mijn aandacht getrokken door de fourniturenwinkel van Stoffenhuis Hoofs en ik stapte daar nieuwsgierig naar binnen. Een Walhalla voor Craftoholics, als je deze link aanklikt en vervolgens links op fournituren krijg je een kleine indruk van deze hemel. Ik wist mijn aankoopdrang te beheersen maar kom hier ooit terug.....en dan ga ik helemaal los!  
Ik vluchtte naar buiten, sloeg lukraak een bocht om en stond opeens voor het dromerige winkeltje Bad&Tafel met mooi hotellinnen, verfijnd beddengoed, keuken-  en  badtextiel in diverse pasteltinten en grote stukken Savon de Marseille. Volkomen misplaatst stond daar opeens een mand met Mexicaans tafelzijl, totaal ongeschikt voor mijn in- of exterieur, maar ik viel als een blok voor dit buitenbeentje.

Ik heb nog geen idee wat ik er van wil maken maar mijn knutselhoekje ligt vol met dit soort vondsten. Zo kocht ik vorige maand op een rommelmarkt, in het kader –je weet maar nooit- jutte zakken met Sint Nicolaas opdruk. Hmmmmm........een combinatie van beide aankopen kan een verassend wintertuinkussen worden voor het bankje bij de voordeur. Misschien wat lintjes of knopen erbij, wassen in Citin waterdicht en tada..., ik zal tzt wel wat foto's plaatsen van het eindresultaat.

Ik sloot de dag af met een kopje koffie inclusief Bossche Bol, inbegrepen bij de treinreisaanbieding, op het terras van 't Pumpke. De winkels sloten dus tijd om naar huis te gaan, het was een heerlijk alternatief strandweer dagje geweest. In de trein was het nog even schrikken: een gezin met 2 kinderen was in de stiltecoupé belandt, ook zij hadden een heerlijk dag gehad en iedereen moest dit horen! Hoe dit op te lossen? Ik probeerde de blik van de vader te vangen (flirten is net als fietsen, je veleert het nooit), knabbelde aan mijn onderlip en had beet, legde mijn vinger op mijn lippen en wees naar de grote 'S' op het raam.  


De man kleurde van plezier maar begreep ook de boodschap, fluisterend legde hij zijn nageslacht de regels van de coupé uit. Het geluid reduceerde tot een aangenaam gemurmel maar helaas kreeg de vader hierna last van zijn rechteroog. Iedere keer als ik een bladzijde omsloeg en even opkeek werd ik getracteerd op een veelbetekend knipoogje.


Man, ga fietsen....

zondag 29 juli 2012

Strandweer


De zomerse temperaturen van afgelopen week lokten veel mensen naar het strand, voor mij een uitgelezen kans om rustig een stad te verkennen. Na een zoektochtje in de spoordeelwinkel van de NS viel de keuze, na toepassing van de succesformule AxP+E=V*, op de stad Den Bosch. Vervolgens zocht en vond ik op youropi.com een leuke stadswandeling, pakte een flesje water uit de vriezer en ging het avontuur tegemoet. 

Dat avontuur begon al op station Rotterdam CS, daar moest ik mij een weg banen door alle zonaanbidders die naar het strand wilden!  Kantoorklungels gewapend met kinderen, strandballen en koelboxen die ellebogend, alsof het een promotie betrof, een plaatsje in de trein wilden bemachtigen die ik probeerde te verlaten. Witte, neonbleke, lijven gehuld in hawaii shorts of dito strapless jurkjes op weg naar een eerste of tweedegraads zonnebrand.


Aan het eind van deze luidruchtige (dat ook nog) hindernis wachtte mij de rust van de stiltecoupé. Met een zucht van verlichting nestelde ik mij aan de schaduwzijde in de trein en sloeg Maarten! open. Via Utrecht CS, met voldoende overstaptijd voor een kopje koffie, kwam ik veel te snel aan in ’s Hertogenbosch. De tijd gaat vliegensvlug in goed leesgezelschap, het blad is een aanrader, de humor snijdend.  

Over de stadwandeling kan ik kort zijn: deze was precies lang genoeg èn de moeite waard. Onderweg nam ik onderstaand foto -links-, ik vond het een mooi plaatje, las ik achteraf dat ik het meest gefotografeerde plekje (wederom) had vastgelegd. Op de foto met de betonnen ladder en fiets (kunst) zie je mij in de linker ruit gespiegeld. Je zal daar maar wonen en dagelijks die fotograferende shittoeristen in je raam hebben! 

 










De wandeling eindigde, voorspelbaar, bij de Sint-Janskathedraal die onverwacht een heerlijk koel interieur bleek te hebben. Dat zowel in- als exterieur van dit imposante bouwwerk bewondering oproept behoeft geen nadere uitleg, ga zelf maar kijken. Na deze Cultuurexpeditie met een grote C werd het tijd voor wat lichter vermaak, kunst met een kleine k, ook wel bekend als levenskunst.

Wordt vervolgt.......

*afstand x prijs + extra =  voorkeur 

woensdag 25 juli 2012

treinreis

Recentelijk heb ik bij toeval de stiltecoupé in de NS treinen  ontdekt............wat een aangename verassing.  Normaal tufte ik overal met mijn autootje naar toe, vrijheid – blijheid, maar met het stijgende der jaren (en benzineprijzen) merkte ik dat de afstanden alsmaar korter werden.  De heenreis is nog steeds geen probleem maar aan het einde van een - veelal vermoeiende- dag ben ik uitgeteld, maar moet mijn gouden koetje alsnog naar stal. Voor langere reisafstanden koos ik dus noodgedwongen de trein, maar met die stiltecoupé.......

Ik rij binnen een kwartier naar het
dichtstbijzijnde station waar ik gratis (binnen de Randstad!) kan parkeren. Twee keer per uur brengt deze trein mij naar Rotterdam Centraal en vervolgens ligt heel Nederland stil aan mijn voeten. Afgelopen zaterdag reisde ik naar Venlo (Floriade), ik genoot van de rustgevende cadans, het oorverdovende geluid van de stilte. Zonder hinderlijke bijgeluiden lijkt het Nederlandse landschap mooier, hoewel, deze groene oase kan ook het positieve resultaat zijn van veel regenachtige dagen.

Op de Floriade aangekomen merk ik dat ik voornamelijk op zoek ben naar mooie of verassende  ‘plaatjes’. Van al mijn zintuigen (zien, horen, ruiken, proeven, voelen) geniet ik het meeste van ‘het zien’ en het liefst in stilte. In het verleden waren mijn foto’s vooral bedoelt om herinneringen vast te leggen, tegenwoordig zijn ze meer toekomstgericht. Leuke ideetjes die ik wellicht ooit nog wel eens (ik leg mij niet graag vast) in een of andere vorm kan gebruiken. In onderstaand plaatje zag ik direct een mooie bureaubladachtergrond (prachtig scrabblewoord) en ik had gelijk.



Kreeg visioenen van mijn toekomstige tuin...... 


















....zag indrukwekkende bloemarrangementen  














  
en waarom zijn orchideeën zo fotogeniek?  



















Ik zie deze tulpstoeltjes nog niet in mijn eigen tuin, maar chapeau voor de bedenker

  

De inzending van veel kleine landjes bestond voornamelijk uit een winkeltje met veel toeristische souvenirs, vaak veel goedkoper te vinden in kringloopwinkels. Op dat gebied was er voor mij maar een inzending die er echt uitsprong, ben alleen vergeten welk land ;-). Als rechtgeaarde koopjesjager  werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de aanbieding  ‘gratis kopje koffie slechts € 2,-‘.  Nader onderzoek leerde dat voor de koffie betaald moest worden maar het kopje inclusief was, of was het nu omgekeerd? Zeker was dat zij een hekel hadden aan afwassen en geen afwasmachine...........

De terugreis was weer in een oase van stilte, de trein is zo slecht nog niet.

woensdag 18 juli 2012

Nummer 25

In de beginne.....was ik van plan dagelijks te gaan schrijven, duidelijk een geval van overmoed, maar kwam gelukkig weer snel met beide beentjes op de grond. Stel je voor dat ik net als Icarus te hoog was gaan vliegen..... en we weten allemaal hoe het met hem afliep.  Dit verhaal herinnerd mij  overigens aan een museum in de buurt van het Campo de’ Fiori waar een tentoonstelling is over uitvindingen  van de duizendpoot Leonardo da Vinci. Mocht u toevallig in Rome zijn, de tentoonstelling is een aanrader.  








Het geregeld schrijven is er dus niet van gekomen en ik vroeg mij af waarom dat niet is gelukt. Enig zelfonderzoek leverde mij de volgende, bevredigende, conclusie. Mijn interessegebied  is erg groot, en gilt dagelijks om aandacht zoals breien, lezen, tuinieren, internetten, kringlopen –niet letterlijk te nemen-  en dagdromen. Deze bezigheden worden vervolgens nogal eens onderbroken voor het draaien van een wasje, het vullen van de koelkast of iets anders wat opeens naar boven komt drijven of aanbellen.  Het grote interessegebied heeft dus als tegenhanger een klein concentratievermogen zodat mijn dagen nogal chaotisch verlopen.    

In het verleden probeerde ik mijn leven enigszins te structuren door het schrijven van –to do- lijstjes. Maar zelfs het bijhouden van deze briefjes moest ik bij deze – to do –berichten zetten, het was onbegonnen werk.  Ik leerde te leven met deze handicap, hoewel handicap....? Tegenwoordig geven mensen kapitalen uit aan mindfulness trainingen om te leren hoe te Leven in het Nu, ik doe dit probleemloos. Daarnaast zijn er ook kunstenaars die wel ergens aan beginnen maar niet goed weten hoe te eindigen, kijk maar naar dit werk van M.C. Escher.

en wat te denken van deze variant (maar goed dat ik geen lego meer in huis heb)


Het geregeld plaatsen van berichten op deze blog lukt mij dus niet zo goed, ik ben afhankelijk van wat er zoal komt bovendrijven. Daarnaast ben ik ook nog eens  ‘weerafhankelijk’ , sommige afspraken die ik met mijzelf en mijn agenda maak vallen letterlijk ‘in het water’. Zo stond voor vandaag een bezoek aan de Floriade op mijn verlanglijstje maar de weergoden hadden andere plannen. Een bijkomend  voordeel  is dan wel weer dat ik hierdoor inspiratie kreeg voor dit schrijverij’tje. 
Als ik wist hoe ik een mail-lijst aan deze blog kon toevoegen zou ik het doen. De lezer zou dan vanzelf een berichtje krijgen als ik  weer eens een aanval van inspiratie kreeg.  Zelf heb ik mijn favoriete blogs opgeslagen in een gelijknamige map onder dat sterretje rechts bovenin mijn internetscherm. Naast het dagelijks checken van mijn mail kijk ik ook daar regelmatig of er soms weer iemand een nieuw blogje heeft geplaatst: ideetje?